Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Το τραύλισμα μπορεί να είναι γονιδιακό...


«Φως» στο μυστήριο του γιατί μερικά παιδιά, κυρίως αγόρια, αρχίζουν να τραυλίζουν στα πρώτα χρόνια της ζωής τους και δεν μπορούν ποτέ να το ξεπεράσουν έρχεται να δώσει μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα η οποία δείχνει ότι η πάθηση μπορεί να οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες.

Ήδη οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει τρεις μικρές γενετικές μεταλλάξεις (GNPTAB, GNPTG και NAGPA) που επηρεάζουν τον τρόπο που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται το λόγο και οι οποίες είναι πιο συνηθισμένες σε ανθρώπους που τραυλίζουν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ντένις Ντρέινα του Εθνικού Ινστιτούτου για την Κώφωση και άλλες Διαταραχές της Επικοινωνίας των ΗΠΑ, όπως γνωστοποίησαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS), σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν», «Τέλεγκραφ», «Ιντιπέντεντ» και «Ντέιλι Μέιλ», δημιούργησαν στα εργαστήρια το πρώτο γενετικά τροποποιημένο ποντίκι, το οποίο έχει τις ίδιες μεταλλάξεις που πιστεύεται ότι ευθύνονται για το τραύλισμα των ανθρώπων. Στόχος των ερευνητών είναι να καταλάβουν καλύτερα τη διαταραχή και να βρουν νέους βιολογικούς τρόπους καταπολέμησής της, τελικά αναπτύσσοντας κάποιο φάρμακο, αν και, όπως παραδέχτηκαν, κάτι τέτοιο, αν γίνει ποτέ, θα πάρει αρκετά χρόνια ακόμα.

Οι λογοθεραπευτές μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος (με μείωση του άγχους, ρύθμιση της αναπνοής και του ρυθμού της ομιλίας κ.α.), αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία για το τραύλισμα, που εκτιμάται ότι εμφανίζεται στο 1% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή σε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Αντίθετα με άλλες διαταραχές του λόγου, το τραύλισμα δεν εμφανίζεται αμέσως μόλις αρχίσει ένα παιδί να μιλάει, αλλά κάποια στιγμή μεταξύ των δύο και πέντε ετών. Σχεδόν το 5% των παιδιών, γύρω στην ηλικία των πέντε ετών, εκδηλώνει κάποιο τραύλισμα, αλλά στα περισσότερα το πρόβλημα εξαφανίζεται μόνο του, μέχρι το τέλος της παιδικής ηλικίας.

ΠΗΓΗ:PROTO THEMA

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Pay it Forward...Vol2


Λοιπόν Κορίτσια και Αγόρια ήρθε και η δική μου σειρά...
Θα πρέπει να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι που είδα στο Μπλογκ της Αγαπητής Ρεβέκκας και να πω ότι οι πέντε πρώτοι που θα αφήσουν ένα σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση θα πάρουν από εμένα κάτι όμορφο για το παιδάκι τους!!!
To βρήκα πολύ όμορφο σαν ιδέα και μια ευκαιρία να ''έρθουμε'' πιό κοντά...
Σας περιμένω...

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Όταν τα αδέρφια τσακώνονται....





«Πάντα αυτόν παίρνεις μαζί σου»,

«Όλο αυτή μπαίνει πρώτη»,

«Μου παίρνει όλα μου τα παιχνίδια»,

«Αυτόν αγαπάς περισσότερο».

Τσακωμοί, λογομαχίες, παράπονα, πειράγματα, κοροϊδίες, προκλήσεις – το σπρώξιμο και οι αγκωνιές για μια θέση, μεταφορικά, συμβολικά και κυριολεκτικά – είναι καταστάσεις που οι γονείς αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Πολλά έχουν γραφτεί για τους τσακωμούς ανάμεσα στ’ αδέλφια –μόνιμη και φυσιολογική κατάσταση που αντιμετωπίζει κάθε οικογένεια και θα προσπαθήσω σ’ αυτή τη σύντομη δημοσίευση να μην επαναλάβω τα τετριμμένα:

- η θέση του πρωτότοκου που εκθρονίζεται και ζηλεύει,
- το καινούριο μωρό που προκαλεί συναισθήματα αμφιθυμίας,
- η αίσθηση της μοναδικότητας που χάνεται και το «μοίρασμα» της γονικής αγάπης.
Καθώς τα δυο παιδιά μεγαλώνουν μαζί, αποκτούν σιγά σιγά τη δική τους σχέση καθώς και δικούς τους κώδικες επικοινωνίας. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, είναι σημαντικό να αντέχουμε να μην παρεμβαίνουμε σα γονείς στους τσακωμούς τους.
Τα παιδιά συχνά τσακώνονται γιατί έχουν μεγάλα αποθέματα ενέργειας και μέσω των καυγάδων εκτονώνονται και μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν. Οι τσακωμοί δεν αποτελούν παρά ένα μέσο για να σταματήσουν τα παιδιά να… βαριούνται!

Συνήθως, οι γονείς φοβούνται ότι ο τσακωμός θα πάρει μεγάλες διαστάσεις και μπαίνουν στη μέση – πράγμα που συχνά σημαίνει ότι παίρνουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου παιδιού. Με αυτό τον τρόπο όμως στερούν από τα παιδιά τους την διαδικασία του σχετίζεσθαι. Μέσα από τους καυγάδες και τις συγκρούσεις είναι που τα παιδιά μαθαίνουν τόσο να αντέχουν τη σύγκρουση όσο και να βρίσκουν δημιουργικούς τρόπους για την επίλυσή της. Ταυτόχρονα, το να προσπαθήσουμε να «νουθετήσουμε» τα παιδιά μας την ώρα που τσακώνονται είναι δώρον-άδωρον: το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους δείξουμε εμείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά μας ότι ένας καυγάς επιλύεται με συζήτηση και με καλή διάθεση να καταλάβουμε ο ένας την πλευρά του άλλου.
Εάν καταφέρουμε σα γονείς να αντισταθούμε στον πειρασμό της σύγκρισης, να αφήσουμε τα παιδιά μας να εξελιχθούν σαν αυτόνομα άτομα παρακολουθώντας τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους και διευκολύνοντάς την όσο περνάει από το χέρι μας, γνωρίζοντας ότι χρόνο το χρόνο κάθε παιδί θα διαφοροποιείται από το άλλο και θα μεγαλώνει για να γίνει ο εαυτός του, θα μπορούμε να πούμε ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε και θα μεγαλώσουμε παιδιά που θα έχουν την τύχη να μπορούν να αγαπούν κ να στηρίζονται το ένα στο άλλο.

Η έχθρα μεταξύ ενήλικων αδελφών είτε προέρχεται αποκλειστικά είτε τρέφεται από αντιζηλίες της παιδικής ηλικίας, που δεν ξεπεράστηκαν ή δεν ξεκαθαρίστηκαν ποτέ.

O θυμωμένος και ανένδοτος ενήλικας είναι και το παιδί που πληγωνόταν, γιατί οι γονείς καμάρωναν τον αδελφό του που ήταν πολύ καλός μαθητής, γιατί έκαναν τα χατίρια της αδελφής επειδή ήταν ασθενική κι ευαίσθητη, γιατί μάλωναν εκείνον επειδή ήταν πιο «άτακτος», γιατί και τα δυο παιδιά ήταν θύματα μιας ατελείωτης «σύγκρισης» από την πλευρά των γονέων, που έσπειρε σπόρους διχόνοιας.

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Η καλή ανατροφή... από το νήπιο φαίνεται


Το ταμπεραμέντο του παιδιού δείκτης για μελλοντικά προβλήματα συμπεριφοράς

H σχέση των γονιών με το μωρό τους κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής του, όπως και το ταμπεραμέντο του ίδιου του παιδιού, μπορούν να αποτελέσουν έναν αξιόπιστο δείκτη πρόβλεψης για πιθανά προβλήματα συμπεριφοράς αργότερα στη ζωή τους, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Η μελέτη, η οποία παρακολούθησε σχεδόν 1.900 παιδιά από τη βρεφική ηλικία έως τα 13 τους χρόνια, διαπίστωσε ότι τα παιδιά των οποίων οι μητέρες πρόσφεραν άφθονα πνευματικά ερεθίσματα στα πρώτα χρόνια της ζωής τους –διαβάζοντας, μιλώντας ή πηγαίνοντας τα βόλτα εκτός σπιτιού- είχαν μικρότερη πιθανότητα να αντιμετωπίσουν μεγαλώνοντας σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς.

Ταυτόχρονα η πιθανότητα μελλοντικού προβλήματος συμπεριφοράς φάνηκε, σε ορισμένες μετρήσεις, να έχει σχέση με το ταμπεραμέντο του παιδιού κατά τη διάρκεια της νηπιακής του ηλικίας, όπως π.χ. το πόσο ιδιότροπο ήταν ή αν σε γενικές γραμμές ήταν ευτυχισμένο ή είχε ευχάριστη διάθεση.

Μαθαίνοντας τρόπους

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι και τα δύο, δηλαδή η στάση των γονιών και το ταμπεραμέντο του νηπίου, ήταν ισχυροί προάγγελοι για τη μελλοντική του συμπεριφορά, αναφέρουν οι επιστήμονες στο συμπέρασμά τους στην επιθεώρηση Journal of Abnormal Child Psychology.

Επίσης, στα αποτελέσματα εντοπίστηκαν τα ενδεχόμενα οφέλη της εκπαίδευσης των νέων γονιών, ώστε να τους δοθούν οι δεξιότητες που χρειάζονται προκειμένου να ανταποκριθούν στο ρόλο τους σωστά, λέει ο επικεφαλής της μελέτης Dr Benjamin B. Lahey από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο.

«Μπορούμε να κάνουμε την υπόθεση ότι η στάση των γονιών κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής του νηπίου συμβάλλει σημαντικά στην πρόληψη μελλοντικών προβλημάτων συμπεριφοράς» σημειώνουν οι ερευνητές.

Στη μελέτη συμμετείχαν 1.863 αμερικανόπουλα και οι μητέρες τους. Οταν τα παιδιά ήταν νήπια, οι ερευνητές επισκέφθηκαν το σπίτι τους και παρατηρούσαν τις ενέργειες των μητέρων τους σε ό,τι αφορούσε την ανατροφή τους. Επίσης, οι μητέρες έδωσαν μια συνέντευξη μιλώντας για το τυπικό ταμπεραμέντο των μωρών τους.

Συνολικά, η ομάδα του Lahey βρήκε ότι τα ιδιότροπα και με απρόβλεπτες αντιδράσεις νήπια -όπως, για παράδειγμα, εκείνα που πεινούσαν ή κουράζονταν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας- είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να αντιμετωπίσουν αργότερα, στην παιδική τους ηλικία, προβλήματα συμπεριφοράς. Στα προβλήματα αυτά συμπεριλαμβάνονται τα ψέματα, η βιαιότητα απέναντι σε συνομήλικούς τους, η συμμετοχή σε καβγάδες, η ανυπακοή απέναντι στους γονείς τους.

Αντίθετα, τα παιδιά που στη νηπιακή τους ηλικία ήταν λιγότερο ιδιότροπα και είχαν προβλέψιμη διάθεση κινδύνευαν λιγότερο να εμφανίσουν αργότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ανακοίνωσαν οι ερευνητές.

Αφθονα ερεθίσματα

Παρόμοιος χαμηλός κίνδυνος διαπιστώθηκε και μεταξύ των παιδιών, των οποίων οι μητέρες πρόσφεραν άφθονα διανοητικά ερεθίσματα στη νηπιακή ηλικία, όπως, για παράδειγμα, διαβάζοντάς τους, μιλώντας τους ή πηγαίνοντας μαζί τους βόλτα εκτός σπιτιού. Αυτή η ανατροφή, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να αποτελεί έναν καλό δείκτη για το πόσο στοργικοί γονείς είμαστε. Η ενθάρρυνση και η συμμετοχή σε δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της νηπιακής ηλικίας διευκολύνει επίσης τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού, κάτι που βοηθά τα παιδιά να έρθουν ευκολότερα σε επικοινωνία και να κοινωνικοποιηθούν.

Όσο για το ταμπεραμέντο των νηπίων και τη συμπεριφορά τους αργότερα, είναι γνωστό ότι και τα δύο ως ένα βαθμό καθορίζονται από τα γονίδια, επισήμανε ο δρ Lahey. Ωστόσο, έχουμε ακόμη να μάθουμε πολλά για τη σχέση του ταμπεραμέντου των νηπίων, τη στάση των γονιών και τα μελλοντικά προβλήματα συμπεριφοράς στα παιδιά» κατέληξε ο επιστήμονας.


Πηγή:kathimerini.gr


Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011

Ατομικά κεκάκια μήλου!!! Νοστιμότατα και εύκολα!!! Γιαμμηηηηηη!!!!


Ελαφριά, γρήγορα και πολύ νόστιμα κεκάκια που θα τα λατρέψουν μικροί και μεγάλοι. Ιδανικά για το πρωινό, υγιεινό σνακ για το σχολείο και τέλειο συνοδευτικό για το καφέ σας.

Υλικά για 8 κεκάκια:
125 γραμμ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
160 γραμμ ζάχαρη
2 αυγά
150 γραμμ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
80 ml χυμός μήλου
1 μήλο
1 βανίλια
2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη καστανή
¼ κουταλακι του γλυκού κανέλα

Εκτέλεση:Σε ένα μίξερ ανακατεύετε καλά τη ζάχαρη με το βούτυρο μέχρι να πάρουν κρεμώδη υφή. Προσθέτετε τα αυγά ένα ένα συνεχίζοντας το χτύπημα. Προσθέτετε εναλλάξ το αλεύρι και το χυμό μήλου. Παίρνετε μια φόρμα για ατομικά κεκάκια ή 8 φόρμακια μιας χρήσης και τα βουτυρώνετε και τα αλευρώνετε. Μοιράζετε το μείγμα ισόποσα σε όλα τα φορμάκια. Πλένετε το μήλο και το κόβετε στα τέσσερα μαζί με τη φλούδα έχοντας πρώτα αφαιρέσει προσεκτικά τον πυρήνα και τα σποράκια, Τα τέσσερα κομμάτια του μήλου τα κόβετε σε πολύ λεπτές φέτες. Παίρνετε ένα μπολ και ανακατεύετε τη ζάχαρη με την κανέλα. Το μισό από το μείγμα υτό το πασπαλίζετε στα κεκάκια. Βάζετε τα φορμάκια να ψηθούν στους 170ο στις αντιστάσεις για 25 λεπτά. Τα βγάζετε από το φούρνο, τα ξεφορμάρετε προσέχοντας να μην σας σπάσουν και τα αφήνετε να κρυώσουν. Στο τέλος τα πασπαλίζετε με το υπόλοιπο μείγμα κανέλας και ζάχαρης.

Μια πολύ καλή ευκαιρία να μαγειρέψουμε με τα αγγελούδια μας...Διασκεδαστικότατο!!!!