Ασφαλή παιχνίδια Vol1...

Λίγα πράγματα κάνουν ένα παιδί πιο ευτυχισμένο απ’ όσο το κάνει ένα καινούργιο παιχνίδι, μερικές φορές, όμως, μια φαινομενικά ακίνδυνη διασκέδαση μπορεί να καταλήξει σε σοβαρό τραυματισμό. Παρά το γεγονός ότι, χάρη στους αυστηρούς κρατικούς κανονισμούς και τις προσπάθειες των κατασκευαστών για έλεγχο των προϊόντων, τα περισσότερα παιχνίδια που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά είναι ασφαλή, χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο παθαίνουν ατυχήματα που σχετίζονται με τη χρήση παιχνιδιών. Γνωρίζοντας τι πρέπει να προσέχετε όταν αγοράζετε παιχνίδια και εφαρμόζοντας μερικούς απλούς κανόνες ασφαλούς χρήσης, μπορείτε συχνά να προλάβετε κάποια προβλήματα πριν να δημιουργηθούν.

Πώς τραυματίζονται τα παιδιά

Παρ’ όλο που οι περισσότεροι τραυματισμοί που σχετίζονται με τα παιχνίδια είναι ασήμαντα κοψίματα, γδαρσίματα και μώλωπες, τα παιδιά μπορούν μερικές φορές να τραυματιστούν σοβαρά, ακόμη και να σκοτωθούν από τη χρήση επικίνδυνων παιχνιδιών ή την κακή χρήση απλών παιχνιδιών. Μερικές συνηθισμένες αιτίες τραυματισμού είναι:

• Κακή ή λανθασμένη χρήση παιχνιδιών. Το να πετάνε τα παιδιά τα παιχνίδια, να πηδάνε επάνω τους ή να τα διαλύουν σε κομμάτια μπορεί να αποβεί επικίνδυνο. Όταν ένα παιχνίδι σπάει, μένουν μερικές φορές εκτεθειμένα κάποια αιχμηρά κομμάτια του, που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό. Κάτι που φαίνεται απόλυτα αθώο, όπως μια κούκλα ή ένα αρκουδάκι, μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη σε πηγή κινδύνου, αν το παιδί τού αφαιρέσει ένα μάτι, ένα κουμπί ή αποκαλύψει μια αιχμηρή άκρη του.
• Μικρά, λασκαρισμένα ή σπασμένα παιχνίδια και εξαρτήματα. Ένα μικρό παιχνίδι ή ένα μικρό εξάρτημα ενός παιχνιδιού μπορεί εύκολα να εισαχθεί στο αυτί, στη μύτη ή στο λαιμό ενός παιδιού. Τα παιδιά μπορούν να τραυματισθούν σοβαρά ή και να πεθάνουν ρουφώντας ή καταπίνοντας αντικείμενα όπως γυάλινους βόλους, μικρές μπάλες, εξαρτήματα παιχνιδιών ή μπαλόνια. Τα μικρά παιχνίδια και τα εξαρτήματα παιχνιδιών που προορίζονται για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας επίσης είναι υπεύθυνα για θανάτους λόγω πνιγμού βρεφών που μόλις ξεκινούσαν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα.
• Χαλαρά κορδόνια, σκοινιά, κορδέλες ή καλώδια. Αυτά τα αντικείμενα μπορούν εύκολα να τυλιχθούν γύρω από το λαιμό του παιδιού και να το πνίξουν. Τα αιωρούμενα αντικείμενα, όπως τα παιχνίδια που κρέμονται στις κούνιες των νηπίων, μπορεί να αποβούν μοιραία αν το παιδί μπερδευτεί στα σκοινιά που τα συγκρατούν. Τα ελεύθερα ή μακριά κορδόνια των ρούχων, όπως είναι τα κορδόνια στις κουκούλες, επίσης μπορούν να πνίξουν το παιδί στην περίπτωση που μπερδευτούν ή πιαστούν σε κάποια παιχνίδια, ενώ ακόμη και τα κορδόνια που είναι δεμένα στις πιπίλες θεωρούνται υπεύθυνα για πολλούς θανάτους από στραγγαλισμό στα μικρά παιδιά.

Όπλα-παιχνίδια. Πολλοί τραυματισμοί στα μάτια οφείλονται σε παιχνίδια που εκτοξεύουν πλαστικά ή άλλα αντικείμενα. Τα βέλη και οι μπαλίτσες που περιλαμβάνονται σε μερικά παιχνίδια μπορούν επίσης να προκαλέσουν πνιγμό, ενώ ο πολύ δυνατός θόρυβος κάποιων παιχνιδιών-όπλων μπορεί να έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στην ακοή. Τα «καψούλια» αποτελούν πηγή κινδύνου για τα παιδιά όταν χρησιμοποιούνται μέσα στο σπίτι ή σε απόσταση μικρότερη των 30 εκατοστών από τα αυτιά τους.
Παιχνίδια που ιππεύουν τα παιδιά και οχήματα-παιχνίδια. Μπορεί να προκληθούν τραυματισμοί όχι μόνο από ενδεχόμενη πτώση των παιδιών, αλλά και όταν ανεβαίνουν πάνω τους ενώ βρίσκονται σε ένα δρόμο που έχει κίνηση, κοντά σε πισίνες ή στην παραλία.
Παιχνίδια για την παραλία και την πισίνα. Συνήθως τα παιχνίδια αυτά δεν έχουν εγγύηση για το αν επιπλέουν ή όχι, γι’ αυτό ποτέ μην αφήνετε το παιδί σας χωρίς συνεχή επίβλεψη κοντά σε μια πισίνα, μια λιμνούλα ή στην παραλία. Χρειάζονται λίγα μόνο λεπτά για να πνιγεί ένα παιδί, ακόμη και σε πολύ ρηχό νερό.
Ηλεκτρικά παιχνίδια με πρίζες. Ακόμη και αν η ετικέτα γράφει ότι το παιχνίδι είναι ασφαλές, μπορεί να προκληθούν εγκαύματα και ηλεκτροπληξίες από φθαρμένα καλώδια, λανθασμένη ή παρατεταμένη χρήση του.
Σετ χημείας και άλλων χόμπι. Τα σετ αυτά μπορούν να προκαλέσουν πυρκαγιά, εκρήξεις ή δηλητηρίαση. Μπορεί να περιέχουν χημικά η κατάποση των οποίων προκαλεί δηλητηρίαση, αλλά και να πάρουν φωτιά ή να εκραγούν, προκαλώντας σοβαρά εγκαύματα και τραυματισμό στα μάτια.
Συσκευασίες παιχνιδιών και άλλα κουτιά αποθήκευσης. Τα κουτιά των παιχνιδιών μπορούν να τρυπήσουν, να προκαλέσουν μώλωπες ή ακόμη και να σπάσουν μικρά δάχτυλα και χέρια αν το καπάκι τους κλείσει απότομα. Στην περίπτωση που ένα βαρύ καπάκι χωρίς υποστηρικτικό αρμό (μεντεσέ) ασφαλείας πέσει με δύναμη πάνω σε ένα μικρό παιδί που κοιτά το περιεχόμενο του κουτιού μπορεί να προκαλέσει ακόμη και το θάνατό του. Ένας άλλος κίνδυνος που κρύβουν τα κουτιά των παιχνιδιών είναι αυτός της ασφυξίας, αν κάποιο παιδί παγιδευτεί μέσα, γι’ αυτό και οι ανοιχτές συσκευασίες χωρίς καπάκια είναι πιο ασφαλείς για τη φύλαξη των παιχνιδιών.
Παρ’ όλο που στα παιδιά μπορεί να αρέσει να παίζουν μόνα τους, πρέπει να γνωρίζετε ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί συμβαίνουν όταν δεν υπάρχει επαρκής επίβλεψη. Τα μικρά παιδιά ενδιαφέρονται περισσότερο να διασκεδάσουν παρά να είναι ασφαλή. Επειδή, ωστόσο, το παιχνίδι μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρούς τραυματισμούς, η κατάλληλη επίβλεψη και η διδασκαλία του παιδιού για το πώς να παίζει με ασφάλεια είναι πολύ σημαντικά θέματα. Μην αφήνετε ποτέ το παιδί σας χωρίς επίβλεψη.

Λίγα λόγια για τα... όπλα-παιχνίδια

Έχει αποδειχθεί ότι τα παιχνίδια που είναι αντίγραφα όπλων, ιδιαίτερα αυτά που εκτοξεύουν μικρές μπαλίτσες ή άλλα αντικείμενα, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρό ή μοιραίο τραυματισμό των παιδιών. Επιπλέον, αρκετές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια θέτουν ερωτήματα για την επίδραση που έχει η χρήση παιχνιδιών που είναι αντίγραφα πυροβόλων όπλων στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών. Το παιχνίδι με αντίγραφα όπλων μπορεί να αυξήσει την επιθετικότητα και τη βίαιη συμπεριφορά μερικών παιδιών, καθώς και να διευκολύνει τη σύγχυση ενός αληθινού όπλου με το παιχνίδι.

Συμβουλές για την αγορά παιχνιδιών

Χρησιμοποιήστε τις ακόλουθες οδηγίες για να επιλέξετε τα κατάλληλα και ασφαλή παιχνίδια για το παιδί σας.

• Διαβάστε την ετικέτα πριν αγοράσετε το παιχνίδι. Οι προειδοποιητικές ετικέτες παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο χρήσης του παιχνιδιού, τις ηλικίες για τις οποίες είναι ασφαλές και για το αν απαιτείται η επίβλεψη ενός ενηλίκου. Δείξτε στο παιδί σας πώς πρέπει να χρησιμοποιήσει το παιχνίδι.
• Να σκέφτεστε γενναιόδωρα όταν έρχεται η ώρα να επιλέξετε παιχνίδια. Βεβαιωθείτε ότι όλα τα παιχνίδια και τα εξαρτήματά τους είναι μεγαλύτερα από το στόμα του παιδιού σας και αποφύγετε τα μικρού μεγέθους παιχνίδια που έχουν σχεδιασθεί για μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα μειώσετε τον κίνδυνο πνιγμού.
• Αποφύγετε τα παιχνίδια που εκσφενδονίζουν μικρά αντικείμενα στον αέρα. Μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς των οφθαλμών ή πνιγμό.
• Αποφύγετε τα παιχνίδια με δυνατό ή διαπεραστικό θόρυβο για να προστατεύσετε την ακοή του παιδιού σας. Δοκιμάστε το παιχνίδι στο κατάστημα, ελέγχοντας την ένταση του ήχου που βγάζει. Μην αγοράζετε παιχνίδια που μπορεί να είναι πολύ θορυβώδη για την ευαίσθητη ακοή του παιδιού σας.
• Προσέξτε να είναι σταθερή η κατασκευή του παιχνιδιού. Όταν αγοράζετε ένα μαλακό ή ένα λούτρινο παιχνίδι, βεβαιωθείτε ότι τα μάτια, η μύτη και γενικά όλα τα μικρά τμήματά του δεν αφαιρούνται εύκολα, καθώς και ότι πλένεται στο πλυντήριο. Ελέγξτε τις ενώσεις και τις άκρες του παιχνιδιού και, αν έχει ελεύθερες κορδέλες και κορδόνια, αφαιρέστε τα, για να αποφύγετε τον κίνδυνο στραγγαλισμού. Αποφύγετε τα παιχνίδια που περιέχουν μικρές μπαλίτσες ή γέμιση που μπορεί να προκαλέσει πνιγμό ή ασφυξία αν το παιδί την καταπιεί.
• Προσέξτε αν υπάρχουν αιχμηρά σημεία ή άκρες και αποφύγετε τα παιχνίδια που είναι κατασκευασμένα από λεπτό πλαστικό ή γενικά υλικό που είναι εύκολο να σπάσει. Μην αγοράζετε μεταλλικά παιχνίδια για ένα μωρό ή νήπιο. Αν το παιδί σας είναι μεγαλύτερο και παίζει παιχνίδια με βελάκια ή βέλη, βεβαιωθείτε ότι οι άκρες τους είναι από μαλακό καουτσούκ ή εύκαμπτο πλαστικό και δεν αφαιρούνται.
• Αποφύγετε τα τοξικά αντικείμενα και υλικά που μπορούν να προκαλέσουν δηλητηρίαση. Αναζητήστε στα καταστήματα υλικά ζωγραφικής, χρώματα και μαρκαδόρους που γράφουν στην ετικέτα τους ότι δεν είναι τοξικά. Οι μικρές μπαταρίες που συνήθως υπάρχουν στα παιχνίδια όχι μόνο είναι τοξικές, αλλά μπορούν και να προκαλέσουν πνιγμό αν το παιδί τις καταπιεί.
• Αποφύγετε τα σετ χημείας και άλλων χόμπυ για παιδιά μικρότερα των 12 ετών. Αν τα σετ αυτά προορίζονται για μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά (12 έως 15 ετών), βεβαιωθείτε ότι η επίβλεψη είναι επαρκής και φροντίστε να τα αποθηκεύετε σε χώρο όπου δεν έχουν πρόσβαση μικρά παιδιά.
• Τα ηλεκτρικά παιχνίδια θα πρέπει να έχουν την ένδειξη «UL Approved» ή «Εγκεκριμένα από την ΕΕ». Ελέγξτε την ετικέτα για να βεβαιωθείτε ότι το παιχνίδι είναι εγκεκριμένο.
• Να είστε προσεκτικοί όταν αγοράζετε παιχνίδια για την κούνια του νηπίου. Τα κορδόνια που κρέμονται πάνω από την κούνια πρέπει να έχουν μικρό μήκος, καθώς, όταν το παιδί αρχίζει να μπουσουλάει ή να στέκεται, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος στραγγαλισμού. Βγάλτε τα παιχνίδια που κρέμονται πάνω από την κούνια όταν το παιδί αρχίσει να σηκώνεται στηριζόμενο στα χέρια και τα γόνατά του.
• Επιλέξτε το κουτί αποθήκευσης των παιχνιδιών με προσοχή. Αναζητήστε ένα κιβώτιο με στρογγυλεμένες άκρες, που να μην είναι από τοξικό υλικό. Αν έχει καπάκι, βεβαιωθείτε ότι είναι σταθερό, με στηρίγματα που ασφαλίζουν και γερές συνδέσεις. Θα πρέπει να μένει ανοιχτό και οι συνδέσεις δεν θα πρέπει να έχουν αιχμές που μπορεί να τρυπήσουν το παιδί. Το κουτί θα πρέπει επίσης να διαθέτει ανοίγματα εξαερισμού για την πρόληψη της ασφυξίας σε περίπτωση που παγιδευτεί το παιδί μέσα. Το καλύτερο βέβαια είναι να πάρετε ένα κουτί ή καλάθι χωρίς καπάκι.

Εργαζόμενη μητέρα. 1000 κομμάτια!!!

Σήμερα η γυναίκα δεν αρκεί να εργάζεται μόνο στο σπίτι, πρέπει να έχει και μια δουλειά, ώστε να βοηθά στην κάλυψη των οικονομικών απαιτήσεων της οικογένειας. Οι περισσότερες γυναίκες σηκώνονται πρωί, πρωί για να ετοιμάσουν τα παιδιά για το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό, αφιερώνουν λίγο πολύτιμο χρόνο στο σύζυγο και πηγαίνουν στη δουλειά. Το απόγευμα που επιστρέφουν κουρασμένες, ξεκινά ο ρόλος της μητέρας. Φαγητό, καθαριότητα, διάβασμα, απορίες, διαπαιδαγώγηση, επικοινωνία, παιχνίδια, μπάνιο και ύπνος των παιδιών..., είναι κάποια από αυτά που πρέπει να κάνουν για τα παιδιά τους οι κουρασμένες μητέρες μέχρι να κλείσει η μέρα.

Η αδυναμία να ανταποκριθεί μια εργαζόμενη μητέρα στις καθημερινές ανάγκες του παιδιού, το γεγονός ότι δεν μπορεί να του αφιερώνει αρκετό χρόνο και η δυσκολία να του βάλει όρια είναι οι βασικές ενοχές της εργαζόμενης γυναίκας, που από τότε που βγήκε από το σπίτι για να δουλέψει επιφορτίστηκε με έναν ακόμη δύσκολο ρόλο.
Η κατάσταση εντείνεται όταν αυτή η γυναίκα αντλεί πραγματική ικανοποίηση από τη δουλειά της, γιατί τότε νιώθει ότι εκείνη περνάει καλά, ενώ το παιδί της δυσκολεύεται χωρίς την ενεργή παρουσία της! Αντίθετα, όταν εργάζεται καθαρά για βιοποριστικούς λόγους, οι ενοχές εξαφανίζονται εξαιτίας της εκλογίκευσης. “Δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να εργαστώ”, λέει στον εαυτό της κι αυτό, αν και οξύμωρο, την ηρεμεί σχετικά.
Όπως και να έχει πάντως το αποτέλεσμα είναι, ότι επιστρέφοντας στο σπίτι προσφέρει στα παιδιά όσα “κομμάτια” του εαυτού της απέμειναν από τη δουλειά. Τι μπορείτε να κάνετε, για να μην καταλήγετε νεκρές και εκνευρισμένες στο κρεβάτι σας στην προσπάθειά σας να ανταποκριθείτε, όσο γίνεται καλύτερα, στους πολλούς και διαφορετικούς σας ρόλους;

Βάλτε προτεραιότητες

Μην έχετε ενοχές επειδή δουλεύετε, δεν είναι κακό για τα παιδιά όταν η μητέρα εργάζεται. Τα παιδιά επηρεάζονται πολύ από τη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά αυτό περιλαμβάνει το σύνολο της σχέσης. Το πώς είναι η σχέση με τους γονείς όταν αυτοί είναι παρόντες, ποιος και πώς τα φροντίζει όταν εκείνοι λείπουν, τι πρότυπα συμπεριφοράς προβάλλονται στο παιδί, πόσο το σέβονται στις επιλογές του και πόσο προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί του, κ.ά., είναι πολύ σημαντικότεροι παράγοντες για την καλή ανατροφή του από το αν εργάζεστε ή όχι. Για την ομαλή ψυχολογική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού χρειάζεται ένα γενικότερο πλαίσιο αρμονικής οικογενειακής συμβίωσης.

• Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να αναπτύξετε κάποιες άμυνες, αποδεχόμενες πως κάνετε αυτό που θέλετε και αγαπάτε. Επιπλέον, είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της στήριξης και συνεργασίας του συζύγου σας. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να τα κάνει όλα μόνος του! Ο σύντροφός σας πρέπει να συμμετέχει ενεργά στην ανατροφή των παιδιών, αλλά και να σας βοηθάει με τις δουλειές του σπιτιού.
• Μην κάνετε το λάθος να θεωρείτε ότι εσείς είστε αυτές, που θα πρέπει να είναι πάντα παρούσες στο διάβασμα, στα μυστικά, στη διαπαιδαγώγηση, στη διασκέδαση ή στις αρρώστιες. Δώστε χώρο στον πατέρα και στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον (στους παππούδες, στις γιαγιάδες και το νονό ή τη νονά) και αφήστε τους να συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση.
• Η καθημερινή βοήθεια στη μελέτη και το διάβασμα του παιδιού αμέσως μετά τη δουλειά είναι αρκετά επίπονη υπόθεση. Μη μπαίνετε στη διαδικασία με πολύ συγκεκριμένες προσδοκίες, γιατί πολλές φορές ξεκινώντας για το καλό του παιδιού το διάβασμα καταλήγει για το κακό του! Τι μπορείτε να κάνετε; Να περιορίσετε τον έλεγχο με αιφνιδιασμούς κάποιες φορές την εβδομάδα; Να έχετε κάποιον άλλο να βοηθά το παιδί; Να μην έχετε προσωπικές προσδοκίες, αλλά να ακολουθείτε το ρυθμό του παιδιού σας; Όλα αυτά και πολλά ακόμη, είναι προτιμότερα από το να τσακώνεστε καθημερινά.
• Μην ξεσπάτε επάνω στα παιδιά, επειδή είστε εκνευρισμένη από τη δουλειά και προσπαθήστε να διαχειριστείτε την κούρασή σας. Από την άλλη, μην κάνετε στα παιδιά όλα τους τα χατίρια επειδή είστε κουρασμένες. Η φροντίδα, η αγκαλιά σας, αλλά και όλα όσα κάνετε παρέα, είναι αρκετά για να καταλάβουν ότι τ' αγαπάτε.
• Κάντε παρέα με εργαζόμενες μητέρες, που έχουν παιδιά σε παρόμοια ηλικία με το δικό σας. Θα είστε εξαιρετικά χρήσιμες η μια στην άλλη. Προγραμματίστε με κάποια φίλη σας να φροντίζετε κάποια πράγματα εναλλάξ. Κάποια φορά θα πηγαίνετε εσείς τα παιδιά στο θέατρο, κάποια άλλη μέρα θα τα κρατήσει εκείνη στο σπίτι της να παίξουν.
• Ο σωστός προγραμματισμός της κάθε μέρας είναι απαραίτητος, ώστε να ξέρετε περίπου τις δουλειές που πρέπει να γίνουν. Ιεραρχείστε τις ανάγκες σωστά, ώστε να δίνετε προτεραιότητα στα πιο σημαντικά, σε περίπτωση που παρουσιαστεί κάτι έκτακτο και χρειαστεί να αλλάξετε το πρόγραμμα.
• Να κάνετε σωστό καταμερισμό του χρόνου, αλλά και της εργασίας. Καλό είναι να αναθέτετε ευθύνες στο σύντροφό σας, αλλά και στα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους. Είναι σημαντικό για τα παιδιά να μάθουν να κάνουν δουλειές και ας μην τις κάνουν τέλεια, για να μάθουν να αναλαμβάνουν ευθύνες σιγά, σιγά -πάντα ανάλογα με την ηλικία τους. Έτσι, από μικρά θα αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και θα μάθουν να συμμετέχουν υπεύθυνα στην οικογενειακή ζωή. Η συμμετοχή δίνει χαρά στα παιδιά και η βοήθειά τους θα σας απαλλάξει από πολλές χρονοβόρες μικροδουλειές.
• Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά απερίσπαστη. Ας μην κάνετε όλες τις δουλειές που δεν προλάβατε το πρωί, ενώ ταυτόχρονα μιλάτε στο τηλέφωνο και προσπαθείτε να διαβάσετε το παιδί! Μία ώρα ουσιαστικής επαφής και επικοινωνίας με το παιδί είναι προτιμότερη από ένα 24ωρο συνεχούς, αλλά “κενής”, παρουσίας στο σπίτι. Ο χρόνος που περνάτε με τα παιδιά σας είναι πιο σημαντικός από τις άλλες δουλειές, οι οποίες μπορούν να γίνουν κάποια άλλη στιγμή.
• Ο “ποιοτικός χρόνος” είναι σημαντικός. Μην εγκαταλείπετε το παιδί μπροστά στην τηλεόραση, ενώ εσείς μιλάτε στο τηλέφωνο. Πηγαίνετε μαζί μια βόλτα, παίξτε, κάντε μαζί κάποιες δουλειές του σπιτιού. Μοιραστείτε δραστηριότητες, εμπειρίες και συναισθήματα. Μόνο έτσι θα επικοινωνήσετε καλύτερα μαζί του.
• Η μαγική συνταγή για το καλό μεγάλωμα των παιδιών είναι η καλή σχέση μεταξύ των γονιών και η ήρεμη οικογενειακή ζωή. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ήρεμα σπιτικά, μεγαλώνουν πολύ καλύτερα από αυτά που ζουν με εντάσεις και καθημερινούς καυγάδες. Πάψτε, λοιπόν, να κατηγορείτε τον εαυτό σας και το σύντροφό σας για κάθε καθημερινό πρόβλημα που δημιουργείται. Όλα έχουν τη λύση τους, όταν υπάρχει ηρεμία και καλή θέληση.

Πηγή:Yeskid.gr

Μη!!!! Δεν πρέπει...!!!!!

Σχεδόν τίποτε άλλο δεν απασχολεί τόσο πολύ τους γονείς όσο οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην επιβολή πειθαρχίας σε ένα μικρό παιδί. Όλοι μας θέλουμε τα παιδιά μας να συμπεριφέρονται σωστά, αλλά είναι δύσκολο να το επιτύχουμε χωρίς να καταπιέζουμε τη δημιουργικότητά τους ή να μειώνουμε την αίσθηση του εγώ τους. Θεωρώ πως η πειθαρχία είναι μία πλευρά του ρόλου του γονέα που δυσχεραίνεται από τα "φαντάσματα του νηπιαγωγείου". Η φράση αυτή, που δημιουργήθηκε από την ειδικό σε θέματα παιδικής ανάπτυξης Selma Fraiberg, αναφέρεται στις παιδικές μνήμες, τις προηγούμενες εμπειρίες και τα καθιερωμένα σχήματα σκέψης και συμπεριφοράς που όλοι μας κουβαλάμε στο ρόλο μας ως γονείς. Τα φαντάσματα αυτά μπορούν να κάνουν το ρόλο αυτό ακόμη πιο πολύπλοκο διότι ορισμένες φορές λέμε κάτι κι αισθανόμαστε ή σκεφτόμαστε κάτι άλλο.
 
Διδασκαλία και Μάθηση

"Πειθαρχία" σημαίνει "διδάσκω" κι όχι "τιμωρώ". Ο στόχος μας θα πρέπει να είναι να διδάξουμε στα παιδιά τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς, πώς να ελέγχουν τον εαυτό τους και πώς να σέβονται τους άλλους. Διαπίστωσα πως αν οι γονείς σχεδιάσουν με σαφήνεια το τι θέλουν να διδάξουν και λάβουν υπόψη τους ότι τα παιδιά μαθαίνουν ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξής τους, τότε οι συγκεκριμένες στρατηγικές εφαρμόζονται ευκολότερα. Από την οπτική γωνία του παιδιού, όσο απλούστερο είναι το μήνυμα και όσο μικρότερη είναι η απόσταση μεταξύ της πράξης και της συνέπειάς της, τόσο ευκολότερη είναι η μάθηση.

Όρια της Αγάπης

Αντίθετα με την κοινή γνώμη, στα παιδιά αρέσει να πειθαρχούν, αλλά μόνο όταν αυτό γίνεται με συνέπεια και αγάπη. Το να γνωρίζει επακριβώς τους κανόνες καθώς και το τι θα γίνει αν τους παραβεί, παρέχει την αίσθηση της ασφάλειας στο παιδί. Μπορεί να χαλαρώσει τώρα στο παιχνίδι του και στις εξερευνήσεις του διότι γνωρίζει τα όριά του. Τα πιο ανήσυχα παιδιά που έχω δει στο γραφείο μου είναι αυτά στα οποία η πειθαρχία εφαρμόζεται σπανιότατα ή καθόλου. Τα παιδιά αυτά θα τρέχουν τριγύρω, θα πειράζουν, θα είναι αγενή, θα χτυπούν, θα χρησιμοποιούν άσχημες εκφράσεις, ή αλλιώς, θα τεστάρουν όσους βρίσκονται εκεί καθώς ψάχνουν για τα όριά τους και αναζητούν κάποιον άλλον, πέρα από τα ίδια, να πάρει τον έλεγχο. Για ένα παιδάκι είναι τρομακτικό να έχει τόση πολλή δύναμη. Μετά την αγάπη, η πειθαρχία είναι το πιο χρήσιμο δώρο που μπορείτε να κάνετε σε ένα παιδί.

Ζητήματα Αποδοχής

Τα περισσότερα παιδιά θέλουν να κάνουν αυτό που τους λένε οι γονείς τους. Η αγάπη και η προσοχή του γονέα είναι τα δυνατότερα κίνητρα στον κόσμο, και τα παιδιά θα προσπαθήσουν πολύ για να τα αποκτήσουν. Τα προβλήματα ανακύπτουν όταν οι γονείς δεν αποδίδουν την πρέπουσα προσοχή στα παιδιά τους ή όταν προσκολλώνται στην ανεπιθύμητη συμπεριφορά και δεν προσέχουν τα καλά πράγματα που κάνουν τα παιδιά τους για να τους ευχαριστήσουν. Συχνά τα ζητήματα πειθαρχίας εξαφανίζονται όταν ο γονέας επικεντρώνει ξανά την προσοχή του στα θετικά και βάσει στρατηγικής αγνοεί κάποιες αταξίες. Επιβράβευση όπως λιχουδιές, αυτοκόλλητα σε ένα πίνακα ή μία ωραία δραστηριότητα μπορούν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς, μα τίποτα δεν είναι τόσο δυνατό όσο η αποδοχή από το γονέα και το αίσθημα του παιδιού ότι μπορεί να κάνει αυτό που του ζητούν. Αυτές οι εσωτερικές επιβραβεύσεις είναι και οι σημαντικότερες διότι παρακινούν το παιδί να είναι περήφανο για το κατόρθωμά του και να ανταποκριθεί στην επόμενη πρόκληση.

Όταν η Πειθαρχεία δεν Λειτουργεί

Μερικοί γονείς απαιτούν υπερβολικά πράγματα από το παιδί τους, δεδομένου του επιπέδου ανάπτυξής του ή/και των συνθηκών. Ακολουθούν κάποια παραδείγματα που ακούω συχνά, καθώς και στρατηγικές για καλύτερα αποτελέσματα.

Οι εντολές των γονέων είναι πολύ γενικές. Απαιτήσεις όπως "συμπεριφέρσου σωστά" ή "να είσαι εντάξει" δεν σημαίνουν και πολλά για ένα παιδί κάτω των 10 ετών. Να είστε συγκεκριμένοι σε αυτό που ζητάτε από το παιδί να κάνει. Πέστε του "σταμάτα να φωνάζεις" ή "δώσε το αυτοκινητάκι στον Γιάννη".

Αυτό που ζητάτε είναι πολύ μεγάλο για το παιδί. Πολύ λίγα μικρά παιδάκια κατανοούν την εντολή "τακτοποίησε το δωμάτιό σου". Ανταποκρίνονται καλύτερα στο "μάζεψε τα κυβάκια" και "βάλε τα ρούχα σου στο καλάθι των απλύτων". Οι πολλές μικρότερες δουλειές που ολοκληρώνονται με επιτυχία δίνουν έναυσμα στο παιδί να κάνει την επόμενη.

Το παιδί χάνει το συσχετισμό ανάμεσα στη συμπεριφορά του και σε μια επιβράβευση ή μια συνέπεια. Αν η συνέπεια έρθει πολύ μετά το έγκλημα, το παιδί δεν μαθαίνει, πραγματικά, τίποτα. Για παράδειγμα, δεν έχει κανένα νόημα η επιβράβευση ενός τρίχρονου παιδιού στο τέλος της εβδομάδας για συγκεντρωτικά καλή συμπεριφορά, διότι η μνήμη του και η αίσθηση του χρόνου δεν είναι αρκετά ώριμες για να κατανοήσει τι σημαίνει αυτό. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο πιο άμεσος πρέπει να είναι αυτός ο συσχετισμός. Επιβραβεύστε άμεσα - για παράδειγμα λέγοντας στο παιδί σας "ήταν πολύ καλό αυτό που έκανες, να δώσεις τα κυβάκια πίσω στο Βασίλη".

Περιμένετε υπερβολικά πολλά από το παιδί. Τα πολύ μικρά παιδάκια ξέρουν ότι το "όχι" σημαίνει να σταματήσουν να κάνουν αυτό που κάνουν, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν τι να κάνουν αντ' αυτού όταν ο αρχικός πειρασμός παραμένει. Για παράδειγμα, τα κουμπιά ενός βίντεο θα είναι πειρασμός για το παιδί σας εκτός και αν του προτείνετε κάποια άλλη δραστηριότητα για να το κρατήσετε μακριά.

Πολλά "όχι". Αν ο κόσμος του παιδιού δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δάσος από απαγορεύσεις, τότε κι αυτό θα σταματήσει να τις λαμβάνει υπόψη. Οι γονείς θα πρέπει να βάζουν προτεραιότητες και να επικεντρώνονται σε ένα ή δύο τη φορά. Προτείνω να ξεκινήσουν από τη συμπεριφορά που θέτει σε κίνδυνο σωματική ακεραιότητα ή περιουσία. Οι μάχες για το φαγητό δεν κερδίζονται ποτέ, κι αυτές για τα ρούχα δεν αξίζουν, συνήθως, τον κόπο σας.

Το παιδί είναι εξαντλημένο. Μην επιχειρείτε να πειθαρχήσετε το παιδί σας όταν αυτό είναι κουρασμένο, πεινασμένο, πολύ στεναχωρημένο ή αγχωμένο. Θα έχετε πολύ μεγαλύτερη επιτυχία αν απομακρύνετε το παιδί από την εν λόγω κατάσταση, δώστε του ό,τι χρειάζεται (έναν υπνάκο, ένα κολατσιό, μια αγκαλιά) και ξαναπροσπαθήστε.

Οι γονείς είναι εξαντλημένοι. Όταν εσείς βρίσκεστε σε πιο αγχωμένη κατάσταση από το παιδί σας, δεν πρόκειται να του διδάξετε αυτό που του χρειάζεται. Κάντε ένα διάλειμμα. Αν και τα παιδιά θα μάθουν και πρέπει να μάθουν ότι και οι γονείς έχουν διάφορες συναισθηματικές αντιδράσεις στη συμπεριφορά τους - και η έκφραση του προσώπου σας, η φωνή και η συμπεριφορά σας είναι τρόποι για να του δείξουν την αντίδραση του κόσμου στη συμπεριφορά του - προσέξτε να μη βγείτε εκτός ελέγχου. Τόσο εσείς όσο και το παιδί θα τρομοκρατηθείτε από την υπερβολική σας αντίδραση. Και πιθανότατα να μετανιώσετε για αυτά που θα πείτε ή θα κάνετε.

Τι είναι ειδικές μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία;

Ο όρος ειδικές μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία αναφέρεται σε παιδιά που εμφανίζουν δυσκολία στο συλλαβισμό, την ανάγνωση και τη γραφή λέξεων, προτάσεων, αριθμών.  Με άλλα λόγια, οφείλεται σε διαταραχή στη βαθειά ή στην επιφανειακή δομή της γλώσσας (κωδικοποίηση και αποκωδικοποίηση του γραπτού λόγου).  Οι ειδικές μαθησιακές δυσκολίες δεν πρέπει να συγχέονται με τις γενικές μαθησιακές δυσκολίες που οφείλονται σε χαμηλή νοημοσύνη ή σε αρνητικούς κοινωνικούς ή συναισθηματικούς παράγοντες.

Εκπαιδευτική εικόνα παιδιών με δυσλεξία & γενικές μαθησιακές δυσκολίες/καθυστέρηση

Αξιολόγηση	Παρουσιάζει αδυναμία σε:	Σχολική Επίδοση
Δυσλεξία	Γλωσσικά και θεωρητικά μαθήματα	Καλύτερη στα προφορικά
Γενικές Μαθησιακές Δυσκολίες/ Καθυστέρηση	Όλα τα μαθήματα	Χαμηλή τόσο στα γραπτά όσο και στα προφορικά

Πότε θα πρέπει ν΄ αναζητήσω την βοήθεια ειδικού;

Οι προσδοκίες κι οι απαιτήσεις που έχει το περιβάλλον από το παιδί μπορεί να έχουν τεράστια επίπτωση στην ψυχολογική του διάθεση.  Χωρίς συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, οι μαθησιακές δυσκολίες συσσωρεύονται με το πέρασμα του χρόνου και τα συναισθηματικά προβλήματα που αναπτύσσονται είναι δυνατό να επηρεάσουν αρνητικά το ήδη πληγωμένο ηθικό του παιδιού.  Τέτοιου είδους καταστάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχοσωματικές διαταραχές.  Είναι λοιπόν σημαντικό να βοηθήσουμε έγκαιρα το παιδί μόλις υποψιαστούμε ότι αντιμετωπίζει δυσκολίες στη μάθηση.  Απόψεις όπως: το πρόβλημα θα ξεπεραστεί με το πέρασμα του χρόνου, χωρίς θεραπευτική παρέμβαση, θεωρούνται απλοϊκές και λανθασμένες.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της έγκαιρης διάγνωσης;

Οι ειδικές μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία είναι δυνατόν να διαγνωσθούν έγκαιρα και να αντιμετωπισθούν κατάλληλα ώστε να προληφθεί η εκδήλωση δευτεροπαθών διαταραχών (χαμηλή σχολική επίδοση, αρνητική στάση απέναντι στη μάθηση, απογοήτευση, χαμήλη αυτοεκτίμηση, αίσθημα αποτυχίας, δυσκολία στον κοινωνικό τομέα, υπερκινητικότητα και διάσπαση προσοχής).

Που πρέπει ν΄ απευθυνθώ;

Ένας ειδικευμένος εκπαιδευτικός μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά που παρουσιάζουν δυσχέρειες στο μαθησιακό τομέα.   Θα πρέπει να είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (επιπέδου Μάστερ ή Διδακτορικού) και να διαθέτει εμπειρία τόσο στην αξιολόγηση όσο και στην θεραπευτική αγωγή παιδιών με μαθησιακά προβλήματα.

Τι μπορώ να περιμένω από έναν ειδικό;

Ο ειδικευμένος εκπαιδευτικός μπορεί να συμβουλέψει τους γονείς για το αν το παιδί χρειάζεται εξειδικευμένη βοήθεια.  Αν ναι, θα πρέπει να ενταχθεί, ανάλογα με τις δυσκολίες του, σε ένα πρόγραμμα εξατομικευμένης θεραπείας.  Ο αριθμός των θεραπειών εξαρτάται από τις ανάγκες του παιδιού.  Ο ειδικευμένος παιδαγωγός μπορεί να ενημερώσει και να καθοδηγήσει τους γονείς για το πώς μπορούν οι ίδιοι να συμβάλλουν ενεργά στην καλύτερη αντιμετώπιση της δυσκολίας του παιδιού τους.  Παράλληλα, μπορεί να τους δώσει οδηγίες ώστε να αντιμετωπίσουν προβλήματα σχετικά με την καθημερινή μελέτη.  Επίσης, μπορεί να ενημερώσει το σχολείο ώστε να επιτευχθεί η ομαλή ενσωμάτωση του παιδιού μέσα στην τάξη.

---

πηγή: www.legein.gr
Μαρινέλλα Τσουκαλά, M.A., CCC-SLP
Παθολόγος Λόγου & Ομιλίας
ASHA Member

---

  αναμετάδοση: paidiatros.gr

Γιατί τα παιδιά λένε ψέµατα;

Η Έλλη πηγαίνει στη B΄ Δημοτικού. Είναι ένα παιδί αρκετά καλά ενταγμένο στο σχολείο, τόσο από μαθησιακή όσο και από κοινωνική άποψη. Καμιά φορά μόνο παραπονιέται ότι 1-2 συμμαθήτριες, που τις θαυμάζει και θα ήθελε να τις έχει φίλες, δεν την κάνουν πολύ παρέα και προτιμούν ένα άλλο κορίτσι. Την καθιερωμένη ημέρα που οι γονείς συναντούν τους δασκάλους για να μιλήσουν για τα παιδιά, η μητέρα της πέφτει από τα σύννεφα, όταν ακούει τη δασκάλα να τη ρωτάει πώς τα πάνε τώρα που ο άνδρας της λείπει. Διαπιστώνει τότε πως η Έλλη έχει διηγηθεί στην τάξη της ότι ο μπαμπάς της έπιασε δουλειά στην Αυστραλία κι έχει φύγει και ότι το καλοκαίρι θα πάνε να τον βρούνε. Έχει, μάλιστα, περιγράψει και διάφορες λεπτομέρειες της «πολύ όμορφης» πόλης που μένει ο μπαμπάς της, λέγοντας ότι έχει έναν τεράστιο ζωολογικό κήπο (η Έλλη λατρεύει τα ζώα) και πολύ ωραία πάρκα...

Η μητέρα της Έλλης είναι αποσβολωμένη, αισθάνεται ντροπή απέναντι στη δασκάλα και μεγάλη ανησυχία: τι συμβαίνει με το παιδί μου, γιατί να εφεύρει όλο αυτό το παραμύθι, τι έχουμε κάνει λάθος;

« Φτιάχνω τον κόσμο όπως μου αρέσει... »
Ένα από τα ωραιότερα -πιο αστεία, τρυφερά, βαθιά φιλοσοφημένα και ­διεισδυτικά- παιδικά βιβλία που έχουν γραφτεί είναι οι ιστορίες της Πίπης Φακιδομύτης, της σουηδής συγγραφέως Astrid Lindgren. Κι ενώ τα βιβλία της (όχι μόνο η Πίπη Φακιδομύτη, αλλά και όλα τα υπόλοιπα) ξεχειλίζουν από χιούμορ, περιπέτεια, χαρά της ζωής και παιδική ξεγνοιασιά, ταυτόχρονα, τα περισσότερα από αυτά έχουν ως κύριο στοιχείο τους τον παιδικό πόνο: της απώλειας, του θανάτου, της μοναξιάς και της περιθωριοποίησης. Μόνο που, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα κλασικά παιδικά μυθι­στορήματα, όπως είναι ο «Όλιβερ Τουίστ», η δικαίωση, η ευτυχία και το happy end δεν έρχονται από μια συγκυρία της τύχης που φέρνει κάποιους καλούς ανθρώπους στο δρόμο του άτυχου παιδιού, αλλά μέσα από το ίδιο το παιδί, από τις δικές του «θετικές δυνάμεις».
Η Πίπη, λοιπόν, είναι ένα παιδί ορφανό που ζει μόνο του σε ένα μισοερειπωμένο σπίτι. Μόνο που η ίδια έχει για σύνθημά της τη φράση «Φτιάχνω τον κόσμο μου όπως μου αρέσει να είναι». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Πίπη ζει μέσα σε ένα τεράστιο «ψέμα»: O πατέρας της είναι καπετάνιος κι έχει γίνει βασιλιάς μιας πρωτόγονης φυλής στις Νότιες Θάλασσες, η ίδια είναι τόσο δυνατή που μπορεί να σηκώσει ένα φορτηγό στα χέρια της και να νικήσει τους πιο επικίνδυνους ληστές και, επιπλέον, είναι πάρα πολύ πλούσια, γιατί ο μπαμπάς της της έχει αφήσει ένα σεντούκι γεμάτο χρυσά νομίσματα. Λυπάται, αισθάνεται μοναξιά, νοσταλγεί τους γονείς της, ζηλεύει τα άλλα παιδιά που έχουν πιο κανονικές ζωές, αλλά η χωρίς όρια φαντασία της τη βοηθά κάθε φορά να ξαναβρεί το δικό της νόημα και τη χαρά στη ζωή της όπως είναι.
Ίσως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να προσεγγίσει κανείς τα παιδικά ψέματα από αυτόν της Lindgren. Πέρα από αυτά που επιτάσσει η ηθική της ενήλικης ζωής, την υποχρέωση, δηλαδή, της προσαρμογής στην πραγματικότητα και την αποδοχή της όπως είναι «αντικειμενικά», η παιδική φαντασία έχει ακόμη τη δύναμη να φτιάχνει το δικό της κόσμο ή, μάλλον, να φέρνει τον κόσμο στα μέτρα της, να του αφαιρεί πράγματα δύσκολα και να του προσθέτει ευχάριστα. Μπορεί πάλι, όμως, και να τα διαλύσει όλα αυτά, όταν παύει να τα χρειάζεται ή όταν συγκρουστεί με την πραγματικότητα: τους γονείς που θυμώνουν με το ψέμα, τους φίλους που ­κοροϊδεύουν, τις ηθικές παραινέσεις του κοινωνικού περίγυρου.

Γλώσσα και «μαγική σκέψη»
Μπορούμε να πούμε ότι η εποχή του «ψέματος» έρχεται στα παιδιά ταυτόχρονα με την κατάκτηση της γλώσσας. Η γλώσσα, αυτό το καταπληκτικό «όχημα» των σκέψεων και των συναισθημάτων, είναι ένα θαυμάσιο μέσο για να κατακτήσει κανείς τον κόσμο και χαρίζει, στο παιδί που την κατακτά, μεγάλη ελευθερία. Του επιτρέπει να εκφράσει με το δικό του τρόπο αυτά που συμβαίνουν μέσα του και γύρω του, αλλά και να τα «πλάσει» σύμφωνα με τις ανάγκες του, να δοκιμάσει τα όριά του και τα όρια των άλλων.
Όταν ένα παιδί 4 ετών λέει στη μητέρα του για τη δασκάλα που αντιπαθεί πιο πολύ στο νηπιαγωγείο ότι «είναι πολύ καλή, πάρα πολύ καλή, με όλα τα παιδάκια, τα τραβάει, τα σπρώχνει... », δεν λέει ψέματα, δεν αντιλαμβάνεται καν την αντίφαση που υπάρχει στα λόγια του. Η γλώσσα, όμως, το βοηθά να «χωρέσει» αντιφατικά συναισθήματα: «Θέλω να αγαπάω τη δασκάλα μου», «Η μητέρα μου περιμένει να αγαπάω τη δασκάλα μου» και «Η δασκάλα αυτή είναι τέτοια που δεν μπορώ να την αγαπήσω». Oύτως ή άλλως, έως την ηλικία των 6-7 ετών, δεν μπορούμε να μιλάμε για «ψέματα», αφού τα παιδιά βρίσκονται ακόμη στη φάση της «μαγικής σκέψης».

Ο δρόμος προς την... αλήθεια
Τι συμβαίνει, όμως, σε μια περίπτωση όπως της Έλλης που περιγράψαμε στην αρχή; Αν και βρίσκεται ακόμη στο όριο της μαγικής σκέψης, παρ’ όλα αυτά, η Έλλη έχει συνείδηση του ότι δεν λέει την αλήθεια. Η ανάγκη της, όμως, να προκαλέσει το ενδιαφέρον στα άλλα παιδιά και να νιώσει ότι «ανήκει» στην ομάδα τους, σε συνδυασμό με την πραγματική ιστορία ενός αγαπημένου θείου που έφυγε για να ζήσει στην Αυστραλία, την οδηγούν κάποια μέρα, χωρίς προσχεδιασμό ή πονηρή πρόθεση, στο να «αναμείξει» λίγο τις ­πραγματικότητες και να φτιάξει τη δική της ιστορία. O σκοπός οποιουδήποτε ψέματος των παιδιών, τις περισσότερες φορές, είναι η αναζήτηση της αγάπης, της αναγνώρισης και της αποδοχής των άλλων, είτε των γονιών είτε των συνομηλίκων. Επομένως, αντιδρώντας με πανικό και απέχθεια μπροστά σε αυτό που μας φαίνεται «τερατώδες» ή σπεύδοντας να ερμηνεύσουμε στο παιδί την πράξη του («Ξέρω ότι το έκανες για να μη σε τιμωρήσω ή για να μη με στενοχωρήσεις»), κάνουμε συχνά το λάθος να παραβλέπουμε εντελώς την πραγματική ανάγκη που κρύβεται πίσω από το ψέμα του.

Πώς να αντιδράσουμε;
› Η εμπιστοσύνη είναι το θεμέλιο της σχέσης. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο, από τη μια να είμαστε εμείς όσο πιο ειλικρινείς γίνεται, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα παιδιά μας, και από την άλλη να μην τα αμφισβητούμε πριν καν ακούσουμε τη δική τους εκδοχή της αλήθειας. Όσο απίστευτη κι αν ακούγεται η αλήθεια τους, αξίζει να τη σεβαστούμε.
› Τα «μικρά» ψέματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ελαφρότητα και χιούμορ. Το παιδί που λέει ότι έπλυνε τα χέρια του, ενώ τα βλέπουμε άπλυτα, θα σκάσει στα γέλια αν μυρίσουμε τα χέρια του και σουφρώνοντας τη μύτη τού πούμε: «Πάλι το βρομοσάπουνο πήρες, γιατί δεν δοκιμάζεις και το μοσχοσάπουνο;».
› Ένα «μεγάλο ψέμα» καλό είναι να συζητιέται, γιατί σίγουρα δεν ειπώθηκε χωρίς λόγο. Η μητέρα της Έλλης θα πρέπει να μιλήσει το συντομότερο με την κόρη της, ήρεμα, χωρίς ύφος κηρύγματος, να της πει ότι έμαθε για το ψέμα της, να δεχτεί τις όποιες εξηγήσεις και να διευκρινίσει για ποιους λόγους δεν είναι καλό να λέμε τέτοια ψέματα. Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι που δεν έχει γενικευμένους κανόνες. Κάθε οικογένεια έχει το δικό της μέτρο για το αν και σε ποιο βαθμό ανέχεται το ψέμα κι αυτό θα μεταδώσει και στα παιδιά. Από εκεί και πέρα, αυτό που αποκαλύπτεται ως βαθύτερη συναισθηματική αιτία, η οποία έκανε το παιδί να πει ένα τέτοιο ψέμα, δεν θα λυθεί εκείνη τη στιγμή, αλλά απαιτεί την περαιτέρω διακριτική προσοχή των γονιών.
› Oρισμένα πιο «σκόπιμα» ψέματα, ιδιαίτερα μεγαλύτερων παιδιών, μπορεί να απαιτούν εκτός από τη συζήτηση και κάποιου είδους τιμωρία, ώστε τα παιδιά να καταλάβουν ότι τα ψέματα μπορεί να έχουν δυσάρεστες συνέπειες.
› Δεν χρειάζεται να δραματοποιούμε τα πράγματα. Τα περισσότερα παιδιά λένε ψέματα, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο, ανάλογα με την προσωπικότητα και τις περιόδους της ζωής τους. Πριν πανικοβληθούμε, λοιπόν, κι αρχίσουμε να βλέπουμε το παιδί μας σαν μελλοντικό εγκληματία, καλό είναι να λάβουμε υπόψη μας κι άλλα «σημάδια»: όταν «κάτι σοβαρό τρέχει με το παιδί», τότε συνήθως τα ψέματα συνοδεύονται κι από άλλα προβλήματα, όπως ένταση, επιθετικότητα ή, αντίθετα, κλείσιμο στον εαυτό του, θλιμμένη διάθεση ή φόβοι, μαθησιακές δυσκολίες κλπ.

Άλλο το ψέμα του νηπιαγωγείου και άλλο το ψέμα του... λυκείου!

● Από 0 έως 6-7 ετών:
Τα παιδιά «μπερδεύουν» την πραγματικότητα με τον κόσμο της φαντασίας τους, γι’ αυτό και δεν μπορούμε, στη φάση αυτή, να μιλάμε για ψέματα. Η περιοχή του εγκεφάλου (προμετωπιαίος λοβός) που μας επιτρέπει να ξεχωρίζουμε το πραγματικό από το φανταστικό δεν έχει ωριμάσει ακόμη. Γι’ αυτό, τα μικρά παιδιά πιστεύουν συχνά ότι έχουν ζήσει πραγματικά κάτι που είδαν στον ύπνο τους ή φαντάστηκαν ή τα εντυπωσίασε.

● Από 6-7 έως 12 ετών:
Τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας γίνονται αισθητά στα παιδιά, οπότε ξέρουν πότε λένε ψέματα και πότε αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά, τα ψέματα εξακολουθούν να είναι ένα προσιτό μέσο για να «επηρεάσουν» τα πράγματα και να αποφύγουν ή να αποτρέψουν δυσάρεστες καταστάσεις. Δεν έχουν το ίδιο ηθικό βάρος όπως στην ενήλικη ζωή και πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιείκεια. Ωστόσο, απαιτούν ευαισθησία και προσοχή από τους γονείς, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα.

● Από 12 ετών:
Στην εφηβεία, τα ψέματα λέγονται εντελώς συνειδητά πια και συνήθως με ξεκάθαρο σκοπό. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι όλα τα ψέματα των εφήβων ίδια. Καθώς μεγαλώνει η ανάγκη των παιδιών για αυτονομία και ιδιωτικότητα, τα ψέματα μπορεί να είναι ένας τρόπος να ξεφύγουν από την αυστηρή επιτήρηση και τον έλεγχο των γονιών. 

Πηγή: Vita.gr