Στείλε μας το δικό σου άρθρο!!!! Καλή Αρχή...!!!

Αγαπητοί μου φίλοι,
μέσα από μνμ ηλεκτρονικου ταχυδρομείου είδα πως θα θέλατε αρκετοί από εσάς να δημοσιέυονται κάποια άρθρα δικά σας...
Η καλύτερη στιγμή για να γίνει αυτό λοιπόν είναι τώρα!!!!!
περιμενω τα δικά σας κείμενα καθώς και τις εικόνες που τα συνοδεύουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: mammyyyyy@gmail.com
Καλή αρχή να έχουμε!!!!

Παιδί και Καλοκαιρινός Ήλιος!!!!!!

Επειδή τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τους κινδύνους της υπεριώδoυς ακτινοβολίας UVR, χρειάζονται προστασία. Τα παιδιά χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα, μια και βρίσκονται πιο πολλές ώρες στην ύπαιθρο, απ’ ότι οι ενήλικες, και μπορεί να καούν από τον ήλιο πιο γρήγορα. Και τούτο συμβαίνει, επειδή τα παιδιά έχουν πολύ λίγη μελανίνη, η οποία λειτουργεί ως προστατευτική «ομπρέλα» κατά του ήλιου, ώστε να μπορεί αποτελεσματικά να τα προστατεύσει. Ιδιαίτερα τα μώρα έως 6 μηνών δεν θα πρέπει να εκτίθενται καθόλου στον ήλιο διότι τα μελανοκύτταρά τους δεν έχουν ωριμάσει ακόμα, και συνεπώς δεν μπορούν να παράγουν μελανίνη ούτε με την βοήθεια αντηλιακού. Για αυτό, τα μωρά, ακόμα και εάν παραμένουν στην σκιά, μπορεί να καούν από τον ήλιο πάρα πολύ γρήγορα.


Είναι απαραίτητο λοιπόν να επιμένουμε στην προστασία των παιδιών από τον ήλιο. Όλα τα παιδιά χρειάζονται προστασία. Ειδικότερα όμως, τα πολύ μικρά παιδιά, όσα έχουν ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα και εκείνα που έχουν κόκκινα ή ξανθά μαλλία. Η έκθεση στον ήλιο κατά την παιδική ηλικία είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την εμφάνιση δερματικού καρκίνου κατά την ενήλικη ζωή, ειδικότερα όσον αφορά το μελάνωμα. Σύμφωνα με Αυστραλιανές έρευνες, υπολογίζεται ότι το 50-80 % των βλαβών από τον ήλιο συμβαίνουν στην παιδική και εφηβική ηλικία, δηλαδή πριν την ηλικία των 18 ετών.

Θα πρέπει να τονίσουμε – κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου – ότι εάν είτε εμείς είτε τα παιδιά μας έχουμε υποστεί μέχρι και έξι ηλιακά εγκαύματα κατά την παιδική μας ηλικία, αυξάνεται σημαντικά ο κίνδυνος να εμφανιστεί καρκίνος του δέρματος (μελάνωμα) αργότερα στην ενήλικη ζωή μας και ζωή τους. Το να αρχίσουμε από νωρίς να έχουμε μία σοφή αντηλιακή συμπεριφορά , την οποία θα ακολουθούμε συνεχώς, θα γίνει μία πραγματική υγιής συνήθεια – σαν μία ρουτίνα, όπως φορώντας τις ζώνες ασφαλείας κατά την οδήγηση, ή όπως πλένοντας τα δόντια μας!

Για να υπάρχει αποτελεσματική προστασία των παιδιών από τον ήλιο, απαιτείται ένας συνδυασμός διαφόρων μέτρων προστασίας:
1. Αποφεύγουμε την «κάθετη» έκθεση στον ήλιο, δηλαδή μεταξύ 11πμ και 4μμ, το καλοκαίρι και σε (ημι)τροπιικά κλίματα. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι η σκιά της ομπρέλας δεν προστατεύει πλήρως, λόγω της αντανάκλασης της ηλιακής ακτινοβολίας από την άμμο.


2. Τα ρούχα είναι πολύ σημαντικός παράγοντας : μπλουζάκι ανοιχτού χρώματος, ή ακόμα καλύτερα ειδικά αντηλιακά ρούχα με UV προστασία, καπέλο με γείσο ή τύπου λεγεωνάριου, καλής ποιότητας γυαλιά ηλίου.


3. Τα παιδιά κάτω των τριών ετών δεν πρέπει να εκτίθενται καθόλου στον ήλιο τις «επικίνδυνες» ώρες. Εξηγήστε στα μεγαλύτερα παιδιά τους κινδύνους, αποτρέψτε τα από το πολύωρο παιχνίδι και μπάνιο τις επικίνδυνες ώρες, και μην τα αφήνετε στον ήλιο χωρίς αντηλιακά ρούχα και καπέλο με φαρδύ γείσο, ή τύπου λεγεωνάριου.


4. Ιδιαίτερα τα μώρα έως 6 μηνών δεν θα πρέπει να εκτίθενται καθόλου στον ήλιο διότι τα μελανοκύτταρά τους δεν έχουν ωριμάσει ακόμα και συνεπώς δεν μπορούν να παράγουν μελανίνη ούτε με την βοήθεια αντηλιακού. Σε αυτά η χρήση αντηλιακών ρούχων είναι επιβεβλημένη.


5. Αντηλιακό με δείκτη προστασίας (SPF) τουλάχιστον 30 κάθε 2 ώρες, διότι το αντηλιακό φεύγει εξαιτίας του ιδρώτα από το δέρμα, όπως και ύστερα από τις βουτιές στην θάλασσα, και το σκούπισμα με την πετσέτα.


6. Αλλά αυτός ο δείκτης SPF μας προστατεύει μόνον από τις UVB, ενώ οι ακτίνες με μεγαλύτερα μήκη κύματος (UVA) είναι εξίσου επικίνδυνες. Ορισμένα αντηλιακά με ισοδύναμους δείκτες UVA - UVB μας προστατεύουν εξίσου από την UVA ακτινοβολία.

Ουσιαστικά, τα αντηλιακά ενισχύουν την φυσική άμυνα του οργανισμού απέναντι στον ήλιο. Δηλαδή βοηθούν το δέρμα να μαυρίσει μέσω της δημιουργίας κοκκίων μελανίνης, που παράγονται από τα μελανοκύτταρα. Όμως προσοχή : Η χρήση αντηλιακών δεν πρέπει να μας ενθαρρύνει ώστε να καθόμαστε περισσότερο στον ήλιο. Συχνά ως γονείς, νομίζουμε ότι τα παιδιά μας είναι «ασφαλή» όταν χρησιμοποιούμε για αυτά ένα αντηλιακό «ολικής προστασίας». Η λανθασμένη αυτή έννοια της ασφάλειας, με επακόλουθο την υπερβολική έκθεση στον ήλιο, εκμηδενίζει την προστατευτική δράση των αντηλιακών.

Μύρισε Πασχαλιά....!

Πάσχα...Ανάσταση...Μέρες γιορτινές... Μέρες που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια με μεγάλη νοσταλγία...τότε που περιμέναμε τα λευκά παπούτσια από την νουνά ή τον νονό μας και την λαμπάδα μας στολισμένη με 1002 στολίδια...Τότε που μύριζε τσουρέκι όλη η γειτονιά και τα χέρια των γυναικών βάφονταν και εκείνα κόκκινα από τις μπογιές των αυγών...και εμείς καλούμασταν να γυαλίσουμε τα αυγά που έβαφε η μητέρα με ελαιόλαδο για να πάρουν την τιμητική τους θέση στο πασχαλιάτικο τραπέζι...
Και σήμερα....τι κάνουμε σημερα λοιπόν...?
Θα τρεξουμε στα κάθε λογής παιχνιδάδικα για να εξασφαλίσουμε μια λαμπάδα ''δώρο'' μαζί με κάποιο παιχνίδι για τα βαφτιστήρια μας και φυσικά θα συμμετέχουμε στην εμπορικοποίηση και στο καταναλωτισμό που διακατέχει κάθε μεγάλη γιορτή πλεόν!
Μήπως έχουμε χάσει το νόημα? Αγοράζουμε έτοιμα αυγά βαμμένα και δεν κουραζόμαστε να ζυμώσουμε τσουρέκια όπως έκαναν οι μανάδες μας...όμως τουλάχιστον εμείς έχουμε κάτι να θυμόμαστε με νοσταλγία...
Τα δικά μας παιδιά τι θα έχουν να θυμούνται? Γι αυτό φέτος προτείνω να πάμε κόντρα στον μοντερνισμό και να φροντίσουμε για κάποια θέματα μόνες μας...όσο και αν πιεζόμαστε χρονικά!!!
Τσουρέκια λοπόν απο τα χεράκια μας και γιατί όχι και λαμπάδες χειροποίητες ''αυτόνομες'' ΧΩΡΙΣ δώρο!!!Βαμμένα αυγά από τα χεράκια μας και γιατί οχι ας συμμετέχουν και τα παιδιά μας σε αυτή την μεγάλη γιορτή!!! Ας τους δώσουμε όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια...Αξίζει πραγματικά...
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!!!

Η 8η Μαρτίου...Ημέρα της Γυναίκας!!!

Η πολύ ''παρεξηγημένη '' σημέρινή ημέρα εορτασμού και η ιστορία της...Μας αφορά όλες...

Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής. Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.


Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η Ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα: Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.

Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών. Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση. Οι ακτιβίστριες Shadi Sadr και Mahbubeh Abbasgholizadeh αφέθηκαν ελεύθερες μετά από δεκαπέντε μέρες απεργία πείνας.

Μητέρα και Κόρη...

Για κάθε γυναίκα η πρώτη αίσθηση φροντίδας, τρυφερότητας, ασφάλειας, αμοιβαιότητας που βιώνει στη ζωή, προέρχεται από τη μητέρα της. Ανεξάρτητα από τον τρόπο εξέλιξης και διαμόρφωσης της σχέσης αυτής, η μητέρα αποτελεί, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής κάθε γυναίκας, τον πυρήνα ύπαρξής της, όλο τον κόσμο γύρω της! Παράλληλα, η σχέση αυτή συμβάλλει καθοριστικά στην ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη της κόρης, η οποία, μέσα από τη μητέρα, γνωρίζει το γυναικείο σώμα, τη «θηλυκή» συμπεριφορά, τη σεξουαλικότητα, τις αξίες και τους ρόλους που καλείται να παίξει στη ζωή.

Ταύτιση & συγχώνευση

Η διαδικασία αυτή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι ανάπτυξης και εξέλιξης κάθε γυναίκας, παρ’ όλα αυτά δημιουργεί, ουσιαστικά, και το κεντρικό πρόβλημα στη σχέση μητέρας-κόρης: οι ασυνείδητες ταυτίσεις μεταξύ των δύο γυναικών, σε πολλαπλά επίπεδα, τις εμποδίζουν να διαχωριστούν μεταξύ τους, να καταλάβουν τη διαφορετικότητα των συναισθημάτων, των ιδεών και των συμπεριφορών που τις διακρίνουν, και να μπορέσουν να δουν η καθεμία τον εαυτό της ως ξεχωριστό άτομο που θα πορευτεί με το δικό του τρόπο στη ζωή. Πολλές μητέρες λένε συχνά: «όταν μεγάλωνα την κόρη μου, έβλεπα σε εκείνη τον εαυτό μου, ήθελα να έχει ό,τι δεν είχα εγώ στη ζωή!», αλλά και πολλές κόρες να δηλώνουν ότι θέλουν να κάνουν όσα έκαναν και οι μητέρες τους, «όχι, όμως, σαν κι εκείνη, με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο!».

Η αίσθηση της ταύτισης και της «συγχώνευσης» δημιουργεί πολλές εντάσεις στη σχέση μητέρας και κόρης, ιδιαίτερα στο στάδιο της εφηβείας κατά το οποίο η νεαρή γυναίκα προσπαθεί να αυτονομηθεί και να ενηλικιωθεί. Οι διαπληκτισμοί είναι έντονοι και αφορούν και τις πιο ασήμαντες αφορμές, συγκρίσεις, αντιζηλίες και, προπαντός, μια ζωτική ανάγκη προσδιορισμού των προσωπικών ορίων. Η «αποκοπή» όμως από τη μητέρα δεν είναι εύκολη, το διαφορετικό μοιάζει πάντα και «μη αποδεκτό».

Οι γυναίκες που νιώθουν «στάσιμες» ή «εγκλωβισμένες» στη σχέση με τη μητέρα τους αισθάνονται συχνά ότι παρεμποδίζονται να προχωρήσουν και σε άλλους τομείς της ζωής. Νιώθουν συχνά τον εαυτό τους να αναπαράγει την πρωταρχική αυτή σχέση και σε άλλες σημαντικές σχέσεις, για παράδειγμα, να τσακώνονται με τη φίλη τους με τον ίδιο τρόπο, να διαφωνούν με το σύντροφό τους με τον ίδιο τρόπο, να ενεργούν παρόμοια στο εργασιακό τους περιβάλλον και, φυσικά, να εξακολουθούν να κατηγορούν τη μητέρα τους για όλα τα δεινά που προκύπτουν στη ζωή τους! Παράλληλα νιώθουν διαρκώς μια έντονη ανταγωνιστική κατάσταση και αντιζηλία με όλους και τα πάντα γύρω τους, ιδιαίτερα όμως στη σχέση με τις άλλες γυναίκες. Θέλουν να είναι καλύτερες… Δεν μπορούν να ηρεμήσουν και να νιώσουν καλά με τον ίδιο τους τον εαυτό και τη ζωή.

Ατομοποίηση

Η διαδικασία απαλλαγής από τις ταυτίσεις με τη μητέρα οδηγεί στην ατομοποίηση, ένα στάδιο καθοριστικό που προσφέρει τη δυνατότητα ανακάλυψης και πραγμάτωσης αυτού που πραγματικά επιθυμούμε να είμαστε στη ζωή. Το πρώτο σημαντικό βήμα σε αυτήν τη μεγάλη πρόκληση είναι η δυνατότητα επαφής με τα συναισθήματά μας και απελευθέρωσης αυτού που έχει καταπιεστεί μέσα μας επί πολλά χρόνια. Πολλές καταστάσεις δεν μας ικανοποιούν, όμως εξακολουθούμε να τις επαναλαμβάνουμε σαν κάποιος κυριολεκτικά να μας τις «υπαγορεύει». Ας παρατηρήσουμε τι πραγματικά νιώθουμε για ας ανακαλύψουμε τις δικές μας επιθυμίες στη ζωή ως ανεξάρτητοι και αυτόνομοι ενήλικες.

Παράλληλα, είναι σημαντική η προσπάθεια «γνωριμίας», για πρώτη ίσως φορά, της μητέρας μας γι’ αυτό που είναι πραγματικά, ένα ανθρώπινο πλάσμα, μια γυναίκα που και εκείνη διαμορφώθηκε απο τις εμπειρίες που είχε ως «κόρη». Η διαδικασία αυτή βοηθά στο να την «αποχαιρετήσουμε» πια ως Μητέρα, να την απαλλάξουμε απο το ρόλο της μαμάς που διαρκώς μας φροντίζει και να αναγνωρίσουμε για πρώτη φορά τη γυναίκα που υπάρχει πίσω από το ρόλο αυτόν. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο αποχωρισμός από εκείνη δεν συνεπάγεται και το σβήσιμο της αγάπης, την παραμέληση ή την απομάκρυνση από εκείνη. Ούτε ότι κάνουμε κάτι «κακό» ή μη αποδεκτό. Δηλώνει απλά ότι σταματάμε να είμαστε στο ρόλο του παιδιού που έχει ανάγκη από φροντίδα και «μπράβο» και ότι «συνομιλούμε» πλέον μαζί της ως γυναίκα προς γυναίκα και, επομένως, για πρώτη ίσως φορά, ως ίση προς ίση!

Πηγη:healthier World

Στην πορεία αυτή μπορεί να ανακαλύψουμε στη μητέρα μας μια γυναίκα που μας αρέσει, ίσως και όχι, που εγκρίνουμε κάποια χαρακτηριστικά της και άλλα όχι, που την εκτιμάμε ή όχι. Μπορούμε όμως να σεβαστούμε εκείνα στα οποία διαφέρουμε από εκείνη, αλλά και να επιβεβαιώσουμε εκείνα στα οποία μοιάζουμε. Η ανταταμοιβή μας από τη διαδικασία αυτή είναι σημαντική: αφορά σίγουρα την εξέλιξή μας από κόρη σε γυναίκα και, βέβαια, το νέο δρόμο, που ανοίγεται μπροστά μας προς την προσωπική δημιουργία και ελευθερία!